اول - از جملهء : ثُمَّ اسْتَوى إِلَى السَّماءِ وَ هِيَ دُخانٌ چنان مينمايد كه : آسمان نخست « گاز » بوده ، و سپس بهفت بخش تقسيم شده ، و روى اين اصل شش دوران آفرينش زمين و آسمانها بر سه آفرينش بخش مىشود : 1 - زمين 2 - دخان آسمان 3 - هفت آسمان . و اين پندار : كه شش دوران تنها به دو بخش خلقت زمين و آسمانها اختصاص دارد نابجا است ، زيرا چنان كه دانستيم آسمان داراى دو مرحله است : 1 - دخان و 2 - هفت آسمان ، و نه آنكه جرم و طبقات هفتگانه آسمانى يك جا و همزمان پديد شده باشند . بنابراين دورانهاى شش‌گانه جورى بايد در آفرينش جهان تقسيم شود كه بهر مرحله بخشى از اين دورانها نصيب گردد . دوم - جملات : يومين - أربعة ايام - يومين - در آيات فوق كه رويهمرفته هشت يوم مىشود ، تقريبا عموم مفسران قرآنرا به اضطراب انداخته و براى بر طرف ساختن مخالفت آشكارى كه ميان عدد شش و هشت « 1 » ديده مىشود ، درپى چاره‌جوئىها افتاده‌اند . از شيخ طوسى رحمه اللّه است كه : « فى اربعة ايام » بمعنى « فى تتمة اربعة ايام » است « 2 » .

--> ( 1 ) - يعنى شش روز در هفت آيهء گذشته و هشت روز در اين آيات . ( 2 ) - اين احتمال موافق روايت طبرى است در ( ج 24 ص 94 ) تفسير خود بسندى از رسول خدا كه : خدا زمين را در روز يكشنبه و دوشنبه آفريد و كوهها را در سه‌شنبه و درخت و آب و شهرها و آباديها را در چهارشنبه ، و اين همان « اربعة ايام » است در كلام الهى ، ولى از آنجا كه اين حديث بر خلاف ظاهر قرآن به نظر ميرسد قابل قبول نيست ، و طبق دستورى كه در سنجش احاديث به قرآن بما رسيده است بايد گفت : اين فرمودهء رسول اللّه نيست .